Kabarety
CT Media | Telebimy, Ekrany LED | Agencja Koncertowa, Artystyczna
Kabaret Paranienormalni

Kabaret Paranienormalni tworzy czterech pełnych energii i kreatywności artystów. Robert Motyka i Igor Kwiatkowski w 2004 roku wpadli na pomysł założenia w Jeleniej Górze kabaretu. Od początku wspierał ich Rafał Kadłucki - reżyser i osoba odpowiedzialna za techniczne walory występów Paranienormalnych. W 2008 roku do zespołu dołączył Michał Paszczyk – dyplomowany aktor oraz kabareciarz o sporym doświadczeniuNiezwykle szybko stali się jednym z najbardziej rozpoznawalnych i najczęściej cytowanych zespołów. Największą popularność przyniosła im kultowa postać Mariolki – infantylnej i nierozgarniętej, ale niezwykle sympatycznej blondynki. Paranienormalni bardzo szybko pojawili się w programach telewizyjnych, gdzie poza Mariolką zachwycili także własnymi wersjami piosenek z pierwszych miejsc list przebojów. Postać Balcerzaka, Dziadka i Doktora Prozaka zna już niemal cała Polska.

Skecz

Kabaret Moralnego Niepokoju

Kabaret Moralnego Niepokoju jest z Warszawy. Są najbardziej płodną grupą w historii kabaretów. Zwłaszcza Góral, który teksty wymyśla niemal na zawołanie. W telewizji pojawiają się bardzo często, czasem jednocześnie na kilku kanałach, ale nie przeszkadza im to grać na żywo. I rzadko się powielają! Ich koncerty to nie tylko zabawne skecze, ale także świetne aranżacje muzyczne tworzone przez Bartka Krauza i Wojtka Orszulaka. Kabaret Moralnego Niepokoju to kabaret, który ma najwięcej skeczy w Internecie. Nie ma już chyba człowieka, który by ich nie znał.

Skecz

Kabaret Neo-Nówka
Są z Wrocławia. Uprawiają satyrę polityczną. Ale z pomysłem - co jest nie lada sztuką. Pewnego dnia założyli moherowe berety i zaczęli mówić ze sceny o tym, co ich naprawdę wkurza. I zostali dostrzeżeni. Są więc przykładem na to, że szczerość popłaca. Lecz nie tylko moher jest tematem ich skeczy. Oprócz treści społecznych zajmują się wszechogarniającym absurdem. Oglądając ten kabaret ma się wrażenie, że „gdzieś już się to widziało”... A potem się przypomina – no tak, wczoraj w urzędzie. Kabaret Neo-Nówka powstał we Wrocławiu w 2000 roku. Od tego czasu stworzył kilka programów scenicznych, kilka telewizyjnych, zdobył niezliczoną ilość nagród na wszystkich festiwalach kabaretowych i właśnie wydaje drugie DVD w swojej karierze. Kabaret Neo-Nówka w swych programach pokazuje przemiany społeczno-kulturalne naszego kraju, a zwłaszcza jego mieszkańców. Kabaret także nie stroni od trudnych tematów, ale pokazując je w sposób zwiewny, lekki i subtelny. Cechuje ich naturalność i bezkompromisowość. A pomysłów na numery im nie brakuje. Pisze je samo życie...

Skecz

Kabaret Skeczów Męczących

Pod tą kontrowersyjną nazwą kryje się jeden z najpopularniejszych polskich kabaretów znany również jako KSM. Z roku na rok sami podnoszą sobie poprzeczkę, przygotowując coraz bardziej dojrzałe programy. Robią to już od 10 lat, a o tym, że robią to dobrze świadczy fakt, iż emitowane w styczniu tego roku 10-lecie Kabaretu Skeczów Męczących obejrzały w telewizji Polsat ponad 4 miliony widzów. Podbili serca Polaków charakterystycznymi postaciami, skeczami zaangażowanymi społecznie i politycznie, luzem scenicznym i umiejętnością rozbawienia każdej publiczności. Poza największymi festiwalami kabaretowymi, które trudno sobie wyobrazić bez udziału KSM, pokazują się szerokiej publiczności współprowadząc z sukcesami wydarzenia muzyczne: Sabat Czarownic 2013, Top Trendy 2014; jak i kabaretowe: Polska Noc Kabaretowa 2013. Gdybyście nadal mieli wątpliwość, że KSM to jedna z najjaśniejszych gwiazd polskiej sceny kabaretowej zerknijcie do Internetu na milionowe odsłony skeczów i teledysków, czasami dość kontrowersyjnych (Denatan). Nic dodać nic ująć po prostu Kabaret Skeczów Męczących.

Skecz

Kabaret Ani Mru Mru

Pochodzą z Lublina. Nie są spokrewnieni. Największe przystojniaki wśród kabareciarzy i najlepsi kabareciarze wśród przystojniaków. Kupują serca widowni od pierwszego wejrzenia, zwłaszcza jej damskiej części. Są zaprzeczeniem stwierdzenia, że najbardziej beznadziejny zespół rockowy ma więcej gotowych na wszystko fanek niż najlepszy nawet kabaret. Ani Mru Mru mają mnóstwo fanek i fanów w całym kraju. A także poza nim. Ostatnio wydali płytę DVD, która w ciągu kilku tygodni uzyskała status multiplatynowej. Zagrali też rekordową liczbę koncertów. I choć niektórzy twierdzą, że widzieli ich nawet na Eurosporcie, to wiemy, że mówią tak przez zawiść.

Skecz

Kabaret pod Wyrwigroszem

Są z Krakowa. Są także absolwentami Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Ale w kabarecie radzą sobie nieźle, wbrew panującej opinii, że zawodowi aktorzy nie mają do siebie dystansu. Oni mają, nie tylko dystans, ale też poczucie humoru. Inspirację do skeczy znajdują wszędzie, dlatego strach z nimi rozmawiać, bo potem na scenie to obśmieją. Ich występy to widowiska zabawne i dynamiczne, pełne drwiny i rubasznego humoru. Najbardziej lubią się przebierać i parodiować. Przyłożą każdemu, od gwiazd telewizji do szanowanych naukowców. Nie boją się też satyry politycznej.

Skecz

Grupa MoCarta
Eleganckie smokingi, instrumenty smyczkowe i muzyka poważna – to właśnie jest Grupa MoCarta. Pozornie zwykły kwartet klasyczny. Co jednak sprawia, że przyciąga miłośników dobrego kabaretu? Powstali w 1995 roku w Warszawie. Od początku zajmowali się muzyką – w szerokim tego słowa znaczeniu. Zaczęli od klasyki, bawiąc się nią, zabierając jej dostojną powagę i sztywność sali koncertowej. Stopniowo zajęli się też innymi gatunkami – hip-hopem, rockiem, popem czy muzyką country. Wszystkie utwory wykonują jednak za pomocą dwóch par skrzypiec, altówki i wiolonczeli. Używają także ogólnodostępnych przedmiotów użytkowych, z których wydają niebanalne dźwięki. Grupa MoCarta początkowo prezentowała żarty muzyczne w telewizji Canal+, a w 1997 po raz pierwszy wystąpiła przed publicznością. Do tej pory ukazały się dwie płyty kwartetu - "Mozart wiecznie żywy" i "Kreatury czyli Cztery Pory Roku według Grupy MoCarta". Zespół wykonuje również repertuar klasyczny.

Skecz

Kabaret Łowcy.B
Łowcy są trochę dziwni, a trochę normalni, sami bawią się tym, co robią na scenie, doprowadzając publiczność do ekstazy śmiechowej. W swoich działaniach są niezwykle autentyczni, dlatego zjednują sobie każdego widza. Mają bardzo szerokie zainteresowania, co przekłada się bezpośrednio na kabaret – w spektaklach wykorzystują swoje umiejętności muzyczne, plastyczne, używają akrobacji oraz elementów pantomimy. Nie boją się niczego – ciągle eksperymentują i poszukują, wciągając innych do zabawy. Ich sukces jest ogromnym fenomenem – pewnego dnia skrzyknęli się i pojechali na Pakę – zdobyli główną nagrodę i od tej pory wygrywają wszystko. Patrząc na nich ma się wrażenie, że uprawiają sztukę bardzo prostą, jednak nikt jeszcze nie odważył się ich naśladować.

Skecz

Formacja Chatelet

Formacja Chatelet to krakowski kabaret założony jesienią 1996 roku. Kilka miesięcy później Formacja zdobyła Grand Prix na najważniejszym festiwalu w Polsce – przeglądzie kabaretów PAKA. W ciągu tych kilkunastu lat przez Chatelet przewinęło się wielu kabaretowych artystów (m.in. Jerzy Jan Połoński, Tomasz Jachimek, Adam Grzanka), obecny skład to Adam Małczyk – sceniczny przywódca, Michał Pałubski – człowiek guma i sceniczny kameleon, a także Askaniusz Petynka – dźwiękowiec i perfekcjonista. Formacja Chatelet świetnie sprawdza się w kameralnych, teatralnych warunkach, ale także potrafi zjednać sobie kilkutysięczną publiczność na dużych plenerowych kabaretonach. Kabareciarze nie unikają tematów kontrowersyjnych. Największą popularność przyniosły im skecze o Euzebiuszu, znanym jako Buba. Zespół słynie także z fantastycznego kontaktu z publicznością i chętnego improwizowania.

Skecz

Kabaret Młodych Panów

Młodzi Panowie są z Rybnika. Ale zobaczyć ich można wszędzie, ponieważ ciągle jeżdżą z występami. Powstali z byłych członków kabaretu Dudu i Noł Nejm, a za swojego mistrza uważają nieżyjącego już Olka Chwastka – duchowego przywódcę rybnickich satyryków. Decyzja, jak mówią , wzięła się z tęsknoty – za sceną , za odmianą, za Rybnikiem... każdy miał jakieś osobiste powody. Zebrało się więc tych kilku tęskniących razem – i założyli kabaret. Nie był to już spontaniczny, studencki zryw, jak dawniej, ale dobrze przemyślany i opracowany projekt artystyczny. Już na pierwszych występach zaczęli odnosić sukcesy, co świadczyło o trafności pomysłów. Z dnia na dzień było coraz lepiej i tak jest do dziś. Gdy wychodzą na scenę, publiczność wpada w szał i płacze ze śmiechu. Nie boją się satyry społecznej i politycznej, ale dawkują ja z pomysłem i ze smakiem. Inteligentny dowcip i zaskakujące pointy są domeną ich występów. Są teraz w pełni sił, u szczytu sławy, co nie znaczy, że nie mogą nas jeszcze czymś zaskoczyć...

Skecz

Kabaret Nowaki

Nowaki to młoda, zdolna i wybitnie energetyczna trójka zielonogórskich artystów. Kabaret założyli w 2007 roku i od razu zabrali się do ciężkiej pracy. Upór, wytrwałość i talent szybko przyniosły rezultaty w postaci wypełnionych po brzegi sal i śmiejącej się widowni, która polubiła ich charakterystyczną ekspresję i oryginalny sposób poruszania tematyki obyczajowej. Kariera Nowaków nabrała zawrotnego tempa po zdobyciu I miejsca na najbardziej prestiżowym festiwalu kabaretowym w Polsce – XXV PACE. W 2009 roku zdobyli najważniejsze nagrody na większości przeglądów kabaretowych w naszym kraju - Grand Prix i „Złota Szpilka” na XXX Jubileuszowych Lidzbarskich Wieczorach Humoru i Satyry, a także zdobyli uznanie fanów i otrzymali wiele nagród z rąk publiczności. W ubiegłym roku zostali też przedstawicielami młodego kabaretowego pokolenia w telewizji, biorąc udział w wielu kabaretonach i realizacjach telewizyjnych u boku doświadczonych i najbardziej znanych gwiazd kabaretu, bez kompleksów dorównując im poziomem i talentem. Z sukcesem zadebiutowali także na Rybnickiej Jesieni Kabaretowej. W skład kabaretu wchodzą Adrianna Borek – fantastyczna kobieta, potrafiąca wcielić się w każdą postać, Tomasz Marciniak i Kamil Piróg – pełni energii, którą zarażają widownię, świetnie sprawdzający się także w roli konferansjerów. Szerszej publiczności znani z takich skeczy jak „Córka generała”, „Niedzielna szkółka agresji” czy „Impreza integracyjna”.

Skecz

Koń Polski

Koń Polski jest z Koszalina. Powstali w roku 1985 na Wyższej Szkole Inżynierskiej (obecna Politechnika). Od tej pory stworzyli kilka programów autorskich, z którymi wystąpili już chyba wszędzie w kraju, a także poza nim. Regularnie pojawiają się w telewizji – zwłaszcza na Festiwalu Kabaretowym w Koszalinie, gdzie są gospodarzami. Oprócz tego występowali w serialach „Badziewiakowie” i „Skarb Sekretarza”, do którego Leszek Malinowski napisał scenariusz. W swoich skeczach wyśmiewają bieżące wydarzenia polityczne i społeczne (chociaż jest to coraz bardziej ryzykowne), tworząc plejadę charakterystycznych postaci. Ich numery długo pozostają świeże, dlatego można je oglądać po kilka razy i ciągle się doskonale bawić. Często pojawiają się w telewizji, ale zobaczyć ich na żywo jest prawdziwym wydarzeniem. Koń polski jest kabaretem, który zna cała Polska. Najwierniejsi fani znają na pamięć całe numery. Ich piosenki szybko wchodzą do kanonu największych przebojów i są śpiewane przez wszystkie pokolenia widzów.

Skecz

Kabaret Hrabi
Pochodzą z Warszawy, Zielonej Góry i Cigacic. Powstali w roku 2002 jako połączenie byłych członków kabaretów: Potem, Hi-Fi, Drugi Garnitur, Miłe Twarze, Pseudonim i E.K. Od razu zwrócili na siebie uwagę programem „Demo”, który był prezentacją ich możliwości. Publiczność konała ze śmiechu. Później było już tylko gorzej – na każdym kolejnym spektaklu odnotowywano coraz więcej przypadków zasłabnięcia ze śmiechu, aż okazało się, ze konieczne jest rozpylanie specjalnego „smucącego” gazu, bo tylko on pozwala oglądać kabaret Hrabi bezpiecznie.
A mówiąc poważnie, to mają bardzo celny dowcip, potrafią też śmiać się z samych siebie i publicznie eksponować własne wady. Jeśli dodać do tego wdzięk i spontaniczność, uzyskamy mieszankę bardzo dobrego kabaretu, jakim jest właśnie Hrabi. Aż czasem dziw bierze, skąd oni biorą pomysły…

Skecz

Kabaret Limo

Są z Gdańska. Oficjalnie istnieją od 1999 roku, kiedy to w jednym z gdańskich liceów Abelard Giza i Marcin Kulwikowski postanowili się założyć. Jako kabaret. Od tej pory stworzyli kilka programów: „Limoniada”, „Wersja robocza”, „Program ze zwłoką”, „Za murami, za stosami”, „Miasteczko” i obecnie „Dzielnia”. Wygrali w międzyczasie mnóstwo nagród na wszystkich przeglądach w kraju – do tego stopnia, że przestali się pokazywać na konkursach – no chyba, że w roli gwiazdy. Rozśmieszają w niesamowity sposób – bawią się tym, co robią, podpierając kunsztowne aktorstwo doskonałymi tekstami. Ci, którzy obserwują karierę Lima, pamiętają ich habity i Świętą Inkwizycję oraz czarne trampki, którymi podbijali serca publiczności na Pace. Udało im się po wielokroć, dlatego oglądanie ich to naprawdę świetna zabawa.

Skecz

Grupa Rafała Kmity

Są z Krakowa, ale sam Rafał Kmita pochodzi z Częstochowy. Z tą grupą jest taka dziwna sprawa, że nie są stałym zespołem. Ich praca polega na tym, że Rafał pisze scenariusz, następnie dobiera sobie aktorów i dopiero reżyseruje cały spektakl. Nie jest to więc typowy kabaret, ale grupa parateatralna, zwłaszcza że występujący są zawodowymi aktorami krakowskich teatrów. Niewątpliwie wpływa to na poziom występów, bo są one dopracowane do najdrobniejszego szczegółu. Wywołuje też tajemniczą aurę wokół samego reżysera, który nie pokazuje się na scenie. Grupa stworzyła już co najmniej siedem spektakli, została też doceniona i nagrodzona na wszystkich przeglądach w kraju. Każdy program tworzy zwartą całość i zachwyca oryginalnością pomysłów. Ostatnie przedstawienie „Aj waj! Czyli historie z cynamonem” oparte jest na motywach kultury żydowskiej i zostało uznane za jedno z ważniejszych wydarzeń kulturalnych 2005 roku.

Skecz

Kabaret Ciach

Pochodzą z Zielonej Góry – co do tego nikt chyba nie ma wątpliwości. Istnieją od 1994 roku i naprawdę nieźle się trzymają. Nie zajmują się polityką, ale ich humor dotyka różnych problemów społecznych, także wszelkich absurdów. Z wielkim wdziękiem zjednują sobie publiczność, wciągając widzów do zabawy. Mają na swoim koncie wiele realizacji telewizyjnych, m. in. „Dla mnie bomba” czyli Kabaretowa Liga Dwójki w 2003 roku czy Mazurska Noc Kabaretowa w roku 2003 i 2005. Jednak w rzeczywistości wyglądają szczuplej, dlatego warto obejrzeć ich na żywo.

Skecz

Kabaret Jurki

Mimo lekkości scenicznej bardzo poważnie traktują odbiorców, dbając nie tylko o treść ale i formę spektaklu. JURKI reprezentują wysoki poziom żartów i umiejętności aktorskich. Każdy z artystów to duża indywidualność. Razem udaje im się stworzyć zgrany zespół i dobry program. W 1996r na PACE zachwycili jurorów i krakowską publiczność stworzeniem „nurtu sierocego”. Zdobyli wówczas I Nagrodę. Ich kolejne programy mają już inną formę, ale tak samo świetne pomysły." [Agnieszka Kozłowska] Kabaret Jurki jest przedstawicielem tradycyjnego w formie kabaretu. Na jego program składają się skecze, monologi i piosenki o różnorodnej tematyce obyczajowo-społecznej Jurki pozwalają sobie na improwizowanie w trakcie skeczy, dzięki czemu występ jest żywy, dynamiczny i za każdym razem nieco inny. Jurki tworzą również piosenkę kabaretową. (W 2008r kabaret wydał płytę z autorską piosenką kabaretową „Kabaret Jurki –piosenki” .

Skecz

Kabaret Słuchajcie

Kabaret Słuchajcie istnieje od 1998roku, pochodzą z Zielonej Góry. Mają anegdotę: kiedy siedzieli w pokoju akademickim i próbowali nadać kabaretowi nazwę, zupełnie im to nie szło. Zdecydowali, że poczekają aż ktoś wejdzie i pierwsze wypowiedziane przez niego słowa będą właśnie tą nazwą. Po jakimś czasie wbiegła zaaferowana koleżanka i powiedziała „Słuchajcie!...” i tak już zostało. Dobrze, że nie powiedziała czegoś gorszego. Humor Słuchajcie jest raczej sytuacyjny. Potrafią jednak wgłębiać się psychologicznie i umiejętnie budować napięcie. Ich skecze, to przeważnie przygody każdego z nas – everymana, na którego niebezpieczeństwo czai się na każdym kroku. Przerażające? No właśnie, zwłaszcza, że inspirację czerpią z życia.

Skecz

Kabaret Smile

Kabaret pochodzi z Lublina. Jest stosunkowo młody, ale już ma na koncie spore osiągnięcia. Został dostrzeżony na wielu przeglądach, podobał się publiczności w wielu miejscach. Członkowie grupy są młodzi, czarujący i przekomiczni. „Smajle” śmieją się z wielu rzeczy. Mówią, że skecze pisze samo życie. Ich numery opowiadają o sprawach przyziemnych, jak supermarket, reklama, szafa, ale także o wizycie u psychologa lub u dentysty. Często wchodzą w interakcję z publicznością, jak na przykład w skeczu „Orkiestra”, który wykonywany jest właściwie wyłącznie przez widzów. Ich kolorem firmowym jest pomarańczowy, z którym rzadko się rozstają – pomarańczowe koszule, to ich znak rozpoznawczy. Są dopiero u progu kariery, ale pną się równo, więc bardzo prawdopodobne, że szybko wejdą na szczyt i zasilą grono największych polskich kabaretów.

Skecz

Kabaret K2

Zawiązaliś się w maju 2012 roku n.e. Zwą, a właściwie ksywują się barciś i mimi. Niektórzy z Was, drodzy czytacze, mogą kojarzyć nas z formacji: Babeczki z Rodzynkiem i hlynur. Słusznie. Do niedawna je współtworzyli. Od dłuższego czasu kontentowało ich wspólne dokazywanie. Zarówno sceniczne, jak i towarzysko – imprezowe. Założyli K2, żeby to kontentowanie kontynuować. W czystym, dwuosobowym wymiarze. Ich program jest dynamiczny. Jeżeli szukacie w kabarecie liryki, u nich jej nie znajdziecie. Nie, żeby nie cenili, ale nie stosują. Skecze piszą oczywiście po to, żeby widza rozbawić. Ale nie tylko. Starają się, żeby były „o czymś”. Jednak jest to staranność nie nachalna, unikają dydaktyki. Jak ktoś chce się tylko pośmiać, to się tylko pośmieje. Jak ktoś szuka czegoś więcej, to znajdzie. Obserwują świat i szukają tematów dotyczących Was i nas. Nie pokazują ich jednak w skali 1:1. Zawsze przetwarzają rzeczywistość. Podkręcają absurdalność sytuacji. Programowo unikają stosowania wulgaryzmów. Nie, że unikają w ogóle. Unikają przeklinania, które ma maskować brak żartu. Wulgaryzmu dla wulgaryzmu. Podobnie jak szoku dla szoku. Nie boją się poruszać kontrowersyjnych tematów, ale robią to w jakimś celu.

Skecz

Kabaret DNO

Są z Dąbrowy Górniczej, gdzie co roku wraz z Pałacem Kultury Zagłębia organizują Dąbrowską Ściemę Kabaretową DebeŚciaK. To przegląd, na którym rywalizują ze sobą najlepsze kabarety w kraju. Mają na swoim koncie wiele sukcesów. Zaistnieli w 1996 i od tego czasu ciągle się rozwijają. Niektórzy patrzyli kiedyś zawistnie i próbowali się od DNA odbić, ale nikomu się nie udało. Mają uznanie zarówno wśród publiczności jak i w środowisku kabaretowym. No i któż nie pozazdrości im gadżetów...

Skecz

Mumio

Z medycznego punktu widzenia Mumio to cud natury o bardzo silnym działaniu wzmacniającym. Grupa pochodzi z Katowic i jest rzeczywiście swoistym cudem natury. Ich spektakle to połączenie pomysłowości z doskonałym warsztatem aktorskim i sporą nutą nieprzewidywalności. W widzach wyzwalają wariactwo i energię. Leczą smutki i melancholię. Bezlitośnie obnażają mechanizmy działania ludzkiej psychiki. Jak dotąd stworzyli dwa programy autorskie "Kabaret Mumio" i "Lutownica ale nie pistoletowa tylko taka kolba", jeden film "Hi Way" i mnóstwo reklam znanej sieci telefonii komórkowej.

Skecz

Kabaret Rak

Kabaret RAK jest z Rudy Śląskiej. Powstał na przełomie lat 1981-82 jako sposób na smutną rzeczywistość. Założycielami byli: Ryszard Siwek, Andrzej Stefaniuk i Krzysztof Hanke, a nazwa wzięła się od pierwszych liter ich imion. Obecny skład ukształtował się w roku 1999. Kabaret RAK wyróżnia się tym, że na scenie używa gwary śląskiej. Podbił tym serca publiczności i zainspirował innych twórców. Najlepszym na to dowodem jest serial „Święta wojna”, w którym główne role grają Krzysztof Hanke i Joanna Bartel, a który opowiada o losach rodziny mieszkającej na Śląsku. Aktorzy kabaretu na scenie są bardzo autentyczni i sami bawią się tym, co robią. Pozwala im to nawiązać doskonały kontakt z publicznością i zagwarantować dobrą zabawę. Ich program to dynamiczny występ dla każdego, bo kabaret RAK sprawdza się zarówno w warunkach kameralnych, jak i na estradzie, serwując wszystkim – niezależnie od wieku i upodobań – dużą dawkę szczerego śmiechu.

Skecz

Kabaret Długi

Powstali w Gliwicach. Pierwszy program pokazali w roku 1979. Nazwa jest dwuznaczna, bo z jednej strony odnosi się do wzrostu (sporego) członków kabaretu, z drugiej wskazuje na ich zadłużenie, którego oby nigdy nie mieli. Od początku istnienia grupa działała na wszystkich frontach – na scenie, zarówno rozrywkowej i teatralnej, w radiu, jak i w telewizji. Hucznie obchodził już swoje 10, 15 i 20 urodziny, a niedługo stuknie mu „trzydziestka” – jest więc w kwiecie wieku i dopiero zaczyna prawdziwą przygodę sceniczną. Kabaret „Długi” wsławił się tym, że w ciągu pierwszego dziesięciolecia swojego istnienia zdobył wszystkie możliwe nagrody w kraju, po czym przestał stawać w szranki, aby dać szansę młodszym. Do tej pory wystawił kilkanaście programów autorskich i wyreżyserował kilka kabaretonów. Wziął także udział w niezliczonej ilości realizacji telewizyjnych, gdzie prowadził między innymi takie programy autorskie, jak: „Szkoła życia”, „Noc z kabaretem Długi”, czy „Teatrzyk satyry kabaretu Długi”. Słuchaczom radiowej Trójki nieobca jest audycja „Parafonia”, która doczekała się już własnych koncertów i wydawnictwa płytowego.

Skecz

Kabaret Klika

Byli z Bydgoszczy. Powstali w roku 1975 – specjalnie wtedy, żeby w 2000 móc obchodzić jubileusz 25-lecia istnienia. Zaczynali jako kabaret studencki, działający przy Wyższej Szkole Pedagogicznej w Bydgoszczy, a właściwie przy klubie Beanus 70. Przez pierwsze trzy lata pokazywali się na różnych przeglądach, a gdy już zdobyli wszystkie nagrody, zaczęli występować zawodowo. Najpierw w kraju, a później także poza jego granicami. Klika, to typowy żart polityczny i społeczny. Ich ciętego ostrza satyry boi się niejedna osoba publiczna, bo na nikim nie pozostawią suchej nitki. Ze swoimi tekstami docierają nie tylko na scenę, bo ich działalność, to wiele programów telewizyjnych i radiowych, felietony pisane dla prasy (m.in. nieistniejący tygodnik „Szpilki” oraz „Angora”), a także książki („Trzy lata buzkowania”, „Dom wariatów – Polska”). W swojej twórczości współpracowali również z innymi gwiazdami estrady, jak: Tadeusz Drozda, Czerwony Tulipan, OT.TO, Tadeusz Ross. W roku 2002 zostali uhonorowani przez ministra kultury odznaczeniem „Zasłużony Działacz Kultury”. Ich występ to godzina śmiechu do łez i oglądania naszej rzeczywistości w krzywym zwierciadle. Artyści kabaretu Klika wiedzą bowiem, że zło i głupota oswojone przestają tak bardzo straszyć, a zaczynają po prostu… śmieszyć.

Skecz

Kabaret Czesuaf

Kabaret Czesuaf powstał w 2002 roku w Poznaniu z inicjatywy studentów tutejszego uniwersytetu. Główny sprawca tego wiekopomnego wydarzenia - Tomek, dzięki różnym zrządzeniom losu (np. swego czasu rozwieszał po uczelniach ogłoszenia głupiej treści) poznał Ewę, Damiana i Wojtka (jakoś koło poniedziałku). W czwartek już razem występowali na scenie. Przełomem w życiu kabaretu była jesień 2003 roku. Kabaret Czesław stał się wtedy kabaretem Czesuaf i zmienił nieco skład. Obecnie kabaret Czesuaf tworzy pięciu przystojnych inaczej facetów: Tomasz Nowaczyk, Maciej Morze, Wojciech Kowalczyk oraz Przemysław "Dzięcioł" Dzięgiel. Najnowszy program Czesuafa to „świat idealny”. Kabaret Czesuaf jest laureatem wielu nagród, w tym: II nagrody na 23. oraz 25. Przeglądzie Kabaretów PaKA w Krakowie (2007 i 2009), I nagrody na XXV Wieczorach Humoru i Satyry w Lidzbarku Warmińskim (2004), Grand Prix oraz Nagrody Publiczności XII Mazurskiego Lata Kabaretowego "Mulatka" w Ełku (2006), II nagrody podczas XXVII Wieczorów Humoru i Satyry w Lidzbarku Warmińskim (2006) oraz Grand Prix IV Trybunałów Kabaretowych w Piotrkowie Trybunalskim (2006).

Skecz

Kabaret Elita

Kabaret Elita jest z Wrocławia. Powstał dawno temu, bo w 1969 roku, a wciąż jest młody i świeży. Założyło go czterech studentów Politechniki Wrocławskiej: Jan Kaczmarek, Jerzy Skoczylas, Tadeusz Drozda i Roman Gerczak. Dwóch ostatnich dość szybko opuściło zespół, a na ich miejsce przyszli Leszek Niedzielski i Stanisław Szelc. Jan Kaczmarek, w czasie swojej wieloletniej działalności napisał wiele tekstów, w tym ponad dwieście piosenek. Wydał już parę płyt, a jedna wytwórnia zaliczyła go do grona bardów polskich. Jest legendarna postacią na rodzimej scenie kabaretowej. Bardzo ważną rolę w kabarecie spełnił także Andrzej Waligórski – kierownik słynnego „Studia 202” we wrocławskiej redakcji polskiego radia. On to stworzył między innymi „Rycerzy Trzech”, których już można oglądać na scenie, a ich kult sięga daleko poza granice kraju. Specjalnością kabaretu są piosenki, dzięki którym Elita wygrywała konkursy i podbijała serca publiczności. Obecnie na jej koncerty chodzi już trzecie pokolenie fanów. Jednak nie tylko estrada i radio to miejsca, gdzie zespół się pojawia. Elita to także szeroko zakrojona działalność telewizyjna. Oprócz udziału w licznych kabaretonach, grupa prowadziła własne programy, nagrała także dwa seriale komediowe. W czasie wielu lat działalności kabaret zwiedził już cały świat, bawiąc publiczność niestrudzenie i z takim samym skutkiem, jak dawniej.

Skecz

Kabaret Kuzyni

Kuzyni są z Krakowa. Na Pace pojawili się w roku 2000 i okazali się objawieniem, bo od razu zdobyli Grand Prix. Jest to trochę nietypowy kabaret - w formie sztuki cyrkowej. Nie ma w nim ani trochę żartu politycznego, za to typową cechą jest humor sytuacyjny i nieporozumienie. Powstali dawno temu, bo pod koniec XIX wieku, kiedy ich pradziadek debiutował w kabarecie. Tradycja rozśmieszania przekazywana była z pokolenia na pokolenie i tak zrodził się pomysł obecnego kształtu Kuzynów. W programie „Bardzo dobry” na scenie, która pełni rolę areny, pojawiają się tancerki, akrobaci, klauni, iluzjonista, treserka, piosenkarz, kowboj i połykacz ognia. Zapowiada to konferansjer, któremu nic nie wychodzi, zresztą tak samo jak pozostałym bohaterom. W związku z tym następuje wiele komicznych wydarzeń i niespodziewanych zwrotów akcji. Spektakl jest bardzo dynamiczny i śmieszny. Ogląda się go z zapartym tchem. Kuzyni od 1999 roku występują się w Piwnicy Pod Baranami.

Skecz

Waldemar Malicki

pianista-solista, kameralista, showman urodzony w Lublinie. Po ukończeniu Średniej Szkoły Muzycznej w Lublinie studiował w Gdańskiej Akademii Muzycznej w klasie Jerzego Sulikowskiego. Studia kontynuował u Paula Badury-Skody i Jörga Demusa, a kameralistykę u Erika Werby. Występował na XVI FESTIWALU PIANISTYKI POLSKIEJ w Słupsku, a w 1980 roku był akompaniatorem MIĘDZYNARODOWEGO KONKURSU WOKALNEGO IM. MARII CALLAS w Mediolanie. Koncertował z prawie wszystkimi polskimi orkiestrami filharmonicznymi, także poza granicami kraju (w Europie, Ameryce Południowej i Północnej, Japonii i Rosji). Współpracuje z najwybitniejszymi polskimi śpiewakami, skrzypkami i zespołami kameralnymi. Artysta stworzył wspólnie z żoną Tamarą Granat unikatowy w Polsce duet fortepianowy "DUO GRANAT" specjalizujący się w muzyce fortepianowej na cztery ręce.

Skecz

Kabaret Afera

Kabaret powstał w roku 1994 w Poznaniu, przy studenckim radiu AFERA. Zasłynęli monologiem o teściowej, a także parodią teleturnieju „Milionerzy”. W swoich skeczach zajmują się trochę polityką, trochę sportem, a trochę problemami społecznymi. Jednak najbardziej interesują ich… afery. Pojawiają się często w telewizji, dlatego ich skecze i piosenki są znane wielu odbiorcom. Od początku istnienia zdobyli parę nagród, ale są bardzo skromni o nie chcą o nich mówić. Można jednak wymienić I miejsce w kategorii Kabaret na II Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Estradowej w Warszawie oraz nagrodę indywidualną na krakowskim Przeglądzie Kabaretów PaKA dla Rafała Piechoty za talent i osobowość kabaretową. AFERA ma też drugie wcielenie. Jest to zespół rockowy The Afers, który stylem nawiązuje do muzyki lat 60. Zabawne teksty i wesołe melodie, przywodzące na myśl przeboje dawnego rock and rolla, u każdego rozbudzą chęć do zabawy.

Skecz

Kabaret OT.TO

Są z Warszawy, albo nawet spod Warszawy. Powstali w roku 1987 z inicjatywy Wiesława Tupaczewskiego i Andrzeja Piekarczyka, którzy znali się już z innych projektów. Pierwsze występy miały miejsce gościnnie w Kabarecie Pod Egidą Jana Pietrzaka, a w roku 1990 usamodzielnili się i zaczęli działać „na własny rachunek”. Wkrótce potem kabaret OT.TO pojawił się w telewizji. Od razu podbił serca widzów swoją apolitycznością i nietypowymi rozwiązaniami – piosenką zamiast skeczu i kontaktem z publicznością. „Zasmażka”, „To już lato”, „Wakacje” wkrótce stały się hitami, śpiewanymi przez wszystkich – małych i dużych. Członkowie kabaretu w 1997 roku założyli dodatkowo grupę rockową pod nazwą 7777. Ich pierwszy singiel „Jak ja kocham cię” zdobywał listy przebojów w całym kraju, w tym najpopularniejszą – Listę Przebojów Programu Trzeciego Polskiego Radia! Do 7 stycznia 2001 w kabarecie OT.TO występował jeszcze Ryszard Makowski (ten, który krzyczał „zasmażka!).

Skecz

Kabaret Made in China

Made In China jest… z Zielonej Góry oczywiście, a nie z Chin. Powstali w roku 1997 jako kabaret E.K. Znali się wcześniej z innych zielonogórskich formacji, takich jak Teatr Bzdury Wtorek czy Bez Żyły Wałbrzych. Na początku w grupie E.K. było jedenaście osób, w tym większość muzyków, dlatego dużo grali i śpiewali, a skutkiem tego było zwycięstwo na Studenckim Festiwalu Piosenki w 1997 roku. Made In Chiną zostali dwa lata później, gdy wykruszyła się większość zespołu i zostali w trójkę: Artur, Sławek i Kasia. W 2002 roku doszedł do nich Marcin Król, który wcześniej był liderem kabaretu Niemy. Od tej pory grają w stałym składzie. Stworzyli już kilka autorskich programów, których zaletą jest uniwersalność, ciekawe obserwacje życia i inteligentny dowcip. Wad raczej nie mają. Nadają się dla widowni w każdym wieku i niemal na każdą imprezę, bo potrafią stworzyć ciepłą, wesołą atmosferę.

Skecz

Kabaret Zmarnowany Potencjał

W lutym 2010 roku w Teatrze Studenckim „Cezar” w Olsztynie ukształtował się skład kabaretu występującego przez pierwsze miesiące jako „Wyrób Kabaretopodobny”. Obecnie stara się występować tu i ówdzie jako Kabaret Zmarnowany Potencjał.

skecz

Kabaret Paka

KABARET „PAKA” – wywodzi się z ruchu kabaretów studenckich lat 80 – tych. Powstał w roku 1986 w Zielonej Górze gdzie studiował Krzysztof Langer ( współtwórca kabaretu „POTEM”). Po skończeniu studiów i odbyciu zaszczytnego obowiązku służby wojskowej, dalszą działalność kabaretową Krzysztof Langer kontynuuje w Jeleniej Górze. Kabaret „PAKA” zajmuje się satyrą społeczną, obyczajową i polityczną . W latach 1989 – 1995 kabaret okrzyknięto „ŁOWCAMI NAGRÓD”. Od roku 1997 po dzień dzisiejszy kabaret rozśmiesza w kraju i za granicą. Aktualny skład kabaretu to: Krzysztof Langer, Piotr Przeniosło i Krzysztof Rogacewicz.

Skecz

Kacper Ruciński

Młody artysta, komik uprawiający sztukę Stand up Comedy. Do tego aktor, improwizator, konferansjer i spoko facet. Mieszka w Trójmieście, pochodzi z Malborka. Posiada geny średniowiecznych rycerzy. Jego orężem stały się błyskotliwe pointy, charyzma i poczucie humoru. Pewny siebie, bezczelny i niesympatyczny, tak Kacper odpowiada, pytany o swoje trzy największe zalety. Już od najmłodszych lat związany ze sceną, od trzech lat związany ze stand up- em. Jak powtarza: bawienie ludzi to jego największe hobby… Pojeździł po festiwalach, pozdobywał nagród… jest gotów zdobyć Wasze serca.

Skecz

Maciej Stuhr

Urodził się 23 czerwca 1975 r. w Krakowie. Ukończył psychologię na Uniwersytecie Jagiellońskim i aktorstwo w krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej. Jako aktor debiutował w 1988 roku, w filmie Krzysztofa Kieślowskiego „Dekalog X”. Następnie, w roku 1997 zagrał w „Historiach miłosnych” Jerzego Stuhra. W 1999 r. zaczął studia na PWST. Obecnie ma już na swoim koncie role w wielu filmach i sztukach teatralnych. Stopniowo przestano o nim mówić „Maciej Stuhr – syn Jerzego Stuhra”, a zaczęto „Maciej Stuhr – aktor”.

Skecz

Cezary Pazura

Urodził się 13 czerwca 1962 r. w Tomaszowie Mazowieckim. Ukończył studia na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Jest z Warszawy. I jest aktorem – takim z prawdziwego zdarzenia, który zawodowo gra w teatrach i filmach. Debiutował w 1986 roku w filmie Waldemara Podgórskiego „Czarne Stopy”, ale prawdziwą popularność przyniósł mu „Kroll” Władysława Pasikowskiego. Następnie przyszły role w takich obrazach jak „Psy” i „Kiler”, po których Cezary Pazura został idolem nastolatek. Drapieżna postać polskiej sceny satyrycznej. Jako komik dał się poznać w pierwszym polskim sitcomie „13 posterunek”. Ceni sobie jednak żywy kontakt z publicznością, dlatego stworzył już cztery programy rozrywkowe, z którymi występuje w całej Polsce. Nie miesza się do polityki. Uprawia satyrę obyczajową. Hasłem przewodnim jego ostatniego programu jest „precz ze smutkiem i szarością”. Jego występ to widowisko słowno-muzyczne z udziałem tancerzy. Ma odciśniętą dłoń na Promenadzie Gwiazd w Międzyzdrojach i własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Łodzi.

Skecz

Krzysztof Piasecki

Urodził się w 1949 r. we Wrocławiu. Studiował na wydziale mechanicznym na Politechnice Wrocławskiej i kulturoznawstwo na Uniwersytecie Wrocławskim. Ponieważ już wtedy zajął się twórczością estradową, żadnego z tych kierunków nie skończył. Ale za to zdobywał wszystkie możliwe nagrody na przeglądach kabaretowych, zwłaszcza studenckich. W latach 1973 – 1977 występował w programie radiowym „Studio 202” Andrzeja Waligórskiego. W 1976 roku zaczął zawodowo zajmować się satyrą. Jednak do roku 1980 nie pokazywali go w telewizji, nad czym do dziś ubolewa. Od października do grudnia 1981 był członkiem kabaretu Pod Egidą z Warszawy. Później, po stanie wojennym występował jeszcze w wielu grupach, aż przyszedł czas na karierę solową. Stopniowo zaczął się pojawiać w mediach. Dziś już chyba nie ma osoby, która nie kojarzyłaby takich programów telewizyjnych, jak „Dyżurny Satyryk Kraju”, czy „Ale plama”, w których Krzysztof Piasecki grał bardzo ważną rolę.

Skecz

Jacek Ziobro

Urodził się niewątpliwie w wieku ubiegłym, choć nikt nie wie dokładnie kiedy. Najprawdopodobniej w drugiej połowie. A jeśli w pierwszej to się nie przyzna. Ma na swoim koncie wiele sukcesów: ukończenie przedszkola z wyróżnieniem i świadectwo z paskiem w podstawówce. Potem długo, długo nic, wreszcie zwycięstwo we wrocławskim Przeglądzie Piosenki Aktorskiej w 1995 roku. Najpierw myślał, że będzie sportowcem, a ściślej koszykarzem, dlatego długo rósł. Jednak wygrana we Wrocławiu przekonała go do sceny i zagwarantowała wiele sukcesów. Przerwał więc rośnięcie i zaczął tworzyć. I stał się kabareciarzem i konferansjerem.

Skecz

Marian Opania

Urodził się 1 lutego 1943 roku w Puławach. W 1964 roku ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie, następnie był związany z takimi teatrami, jak: Teatr Klasyczny, Teatr Kwadrat, Teatr Komedia, Teatr Ateneum. Jego debiut filmowy miał miejsce jeszcze na studiach – w 1962 roku. Mimo, że jest doskonałym aktorem dramatycznym, największą popularność przyniosły mu role komediowe, jak na przykład w „Rozmowach kontrolowanych”, „Piłkarskim pokerze” czy w serialu „Zmiennicy”.

Skecz

Wiktor Zborowski

Urodził się 10 stycznia 1951 roku w Warszawie. Wychował się w rodzinie aktorskiej – dziadkowie uczestniczyli w amatorskich przedstawieniach, wujek – Jan Kobuszewski, też jest znakomitym aktorem. W tej sytuacji młodemu Wiktorowi nie wypadało nic innego niż rozpocząć studia w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie i w 1973 roku je skończyć. Po raz pierwszy na ekranie aktor pojawił się w jednym z odcinków serialu „Czterdziestolatek”, pt. "Karta ze Spitzbergenu, czyli oczarowanie". Od początku Wiktor Zborowski wykazywał talent komediowy. Swój dar rozśmieszania wykorzystał w takich filmach, jak „CK Dezerterzy” czy „Kogel Mogel”. Jednak ostatnimi czasy najbardziej zachwycił rolą Longinusa Podbipięty w ekranizacji „Ogniem i mieczem”. Ta postać – zupełnie do aktora niepodobna, bo pozbawiona dowcipu i inteligencji - była dla niego wielkim wyzwaniem, a dla oglądających ogromną niespodzianką..

Skecz

Andrzej Grabowski

Urodził się w 1952 roku w Chrzanowie. W roku1974 ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie i rozpoczął karierę aktorską. W tym samym roku debiutował na scenie krakowskiego Teatru im. J. Słowackiego w przedstawieniu „Karykatury”. Od tego czasu grał już w Teatrze im. L. Solskiego w Tarnowie, Teatrze Starym i Teatrze Scena STU w Krakowie oraz w blisko 40 przedstawieniach Teatru Telewizji. Już na studiach zadebiutował w filmie „Odejścia, powroty”, jednak prawdziwą sławę przyniosła mu rola Ferdynanda w serialu „Świat według Kiepskich”, z którym do dzisiaj jest kojarzony.

Skecz

Tadeusz Drozda

Urodził się w roku 1949 w Brzegu Dolnym. Na scenie debiutował w latach siedemdziesiątych we Wrocławiu, gdzie razem z Janem Kaczmarkiem założył kabaret Elita. Ukończył Politechnikę Wrocławską - z wykształcenia jest mgr inż. elektrykiem i to, że największy sukces osiągnął na przełomie lat 80 i 90, lubi przypisywać ogromnemu w owym czasie popytowi na elektryków. Już od 1976 r. współpracuje z telewizją, prowadząc i tworząc różne programy satyryczne. Do najpopularniejszych należą: „ Śmiechu warte” – program na licencji amerykańskiej, cieszący się wielką oglądalnością, Tadeusz Drozda zrezygnował z jego prowadzenia po 500 odcinkach; „Dyżurny Satyryk Kraju” – w całości reżyserowany przez Drozdę, został zdjęty z ekranu po 350 programie; „Herbatka u Tadka” – ten talk show osiągnął największy sukces, cieszył się ogromną popularnością i zdobył wiele prestiżowych nagród. Oprócz działalności telewizyjnej, Tadeusz Drozda zajmuje się również pisaniem. Jest autorem felietonów m. in. w „Angorze”, „Życiu Warszawy”, „Super Expressie” i „Nowym Dniu”. Nie każdy wie także, że Dyżurny Satyryk Kraju również śpiewa i wydaje płyty ze swoimi nagraniami – dotychczas ukazały się 3 płyty. Jest także jedynym kabareciarzem w Polsce, który doczekał się własnego trunku – wódkę Dr Ozda można kupić na oficjalnej stronie satyryka.

Skecz

Marcin Daniec

Sztukę kabaretową uprawia już od studenckich czasów na krakowskim AWF-ie,m lecz prawdziwym przełomem w jego karierze okazała się nawiązana w 1991 roku współpraca z Kabaretem "Pod Egidą" Jana Pietrzaka, w trakcie którego występował w towarzystwie m.in. Janusza Gajosa, Wojciecha Pszoniaka czy Krystyny Sienkiewicz. Od 1994 roku Marcin Daniec prowadzi działalność artystyczną na własny rachunek. W trakcie istnienia Kabaretu Marcina Dańca satyryk uczestniczył w niezliczonej liczbie koncertów biletowanych, zamkniętych i plenerowych; zarówno w kraju jak i zagranicą. Wielokrotnie też występował na festiwalowych kabaretonach, regularnie pojawiał się w telewizji w cyklicznym programie „Marzenia Marcina Dańca”, a także jako konferansjer prowadził prestiżowe imprezy, jak np.”Telekamery”. W 2010 roku prowadził program „Hit Dekady” w TVP 2, który okazał się wielkim sukcesem frekwencyjnym.

Skecz

Steffen Moller

Urodził się w 1971 roku w Wuppertalu, w Niemczech. Sam Steffen często podkreśla, że to byłe RFN, bo mieszkańcy Niemiec zachodnich wzbudzają w Polsce większe zaufanie. Ukończył filozofię i teologię protestancką w Berlinie. Na studiach jeździł skuterem i grał na kontrabasie w zespole Die Harten Schanker. Nad Wisłą znalazł się po raz pierwszy w roku 1992 za sprawą ogłoszenia „Kurs języka polskiego w Krakowie, 2 tygodnie, 600 marek”. Przyjechał i... spodobało mu się. Wrócił jeszcze do Berlina skończyć studia i już jako magister, w roku 1994, przyjechał do Polski na stałe. Zamieszkał w Warszawie i zaczął uczyć niemieckiego – w liceum im. Królowej Jadwigi, na Uniwersytecie Warszawskim oraz w szkołach prywatnych. W międzyczasie nagrywał kasety przeznaczone do nauki tego języka. Po sześciu latach kariery pedagogicznej nastąpił przełom i Steffen Möller postanowił zostać aktorem.

Skecz

Jachim Presents

Tomasz Jachimek urodził się w roku 1973,w Gdyni, czyli jest rodowitym gdynianinem. Z wykształcenia dziennikarz, z zamiłowania kabareciarz, prywatnie dowcipny, błyskotliwy i rozmowny, na scenie jest wulkanem energii, pozytywnej oczywiście. Obecnie mieszka w Warszawie, czyli jest warszawiakiem. Od 2005 r. regularnie pojawia się w „Szkle kontaktowym”, nadawanym przez TVN 24. Jest też częstym gościem „Akademii rozrywki” – audycji Artura Andrusa w radiowej Trójce. Publikuje także w „Newsweeku”. Jako aktor pojawił się w filmach „Anioł Stróż” (2005), „Towar” (2005), „Niania” (2007).

Skecz

Grzegorz Halama

Pochodzą z Zielonej Góry. Grzegorz Halama Oklasky, to pan Józek i jego kurczaki, piosenki, skecze, monologi, a nawet obcojęzyczne teksty – tłumaczone z różnym skutkiem. Cały program można określić słowem „poradnik”. Od samego początku, do końca bohaterowie, w których wciela się Grzegorz Halama udzielają nam wskazówek jak żyć. I tak słynny hodowca drobiu z Chociul prowadzi wykłady na temat telekomunikacji i Internetu, inny bohater mówi jak trafić do domu, gdy się wraca nad ranem rowerkiem, albo jak się sprawdza haluna. Z piosenek dowiadujemy się między innymi, że warto nosić ze sobą śpiworki, do czego służą bakterie i co zrobić, żeby być zdrowym i silnym jak… Arnold. Po obejrzeniu tego kabaretu wychodzimy nie tylko zadowoleni z siły i geniuszu dowcipu, ale także mądrzejsi i bogatsi o nowe doświadczenia, które zabierzemy do domu i będziemy wdrażać w życie. Z różnym skutkiem.

Skecz

Stanisław Tym

Urodził się w Małkini, w lipcu... właściwie w drugiej połowie lipca 1937 roku. Studiował chemię na Politechnice Warszawskiej, przetwórstwo w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego oraz aktorstwo w warszawskiej PWST. Żadnego z tych kierunków nie ukończył, ale w roku 1960 związał się ze Studenckim Teatrem Satyryków, którego był aktorem i reżyserem, a w latach 1963 – 64 dyrektorem. W roku 1964 zdał egzamin eksternistyczny ze sztuki aktorskiej. Współpracował z wieloma kabaretami, takimi jak: Dudek, Owca, Lopek i Wagabunda. Napisał wtedy wiele tekstów, m. in. „Ucz się Jasiu, czyli wężykiem, wężykiem”, który to skecz w wykonaniu Jana Kobuszewskiego, Wiesława Gołasa i Wiesława Michnikowskiego znany jest do dziś. Od tego czasu Stanisław Tym związał się ze sceną zawodowo. Nie tylko jako aktor, ale również reżyser i autor sztuk teatralnych (m. in. „Rozmowy przy wycinaniu lasu”). W latach 1984 – 1986 był dyrektorem Teatru Dramatycznego w Elblągu. Na ekranie po raz pierwszy pojawił się w roku 1959 w epizodach. W roku 1974 rozpoczął współpracę ze Stanisławem Bareją w filmie „Nie ma róży bez ognia”, gdzie zagrał Zenka. Niedługo potem stał się jednym z najpopularniejszych aktorów komediowych czasów PRL-u, za sprawą roli kaowca w „Rejsie” Marka Piwowskiego. Sam film zyskał miano obrazoburczego, oryginalnego i kultowego. Później przyszły jeszcze role w „Misiu” i „Rozmowach kontrolowanych” – komediach, które wciąż nie straciły na świeżości i obecnie bawią trzecie pokolenie widzów. Aktualnie Stanisław Tym wciąż występuje na scenie i na ekranie. Bardzo często pojawia się w kabaretonach (Opole, Mrągowo, Lidzbark Warmiński), benefisach i filmach („Baśń o ludziach stąd”). Ostatnio podjął się reżyserii nawiązującej do Barei komedii „Ryś”, która podbiła serca widzów w całym kraju i otrzymała wiele prestiżowych nagród. W 2005 roku ukazała się książka zawierająca jego najlepsze teksty i rysunki, „Mamuta tu mam”.

Skecz

Ireneusz Krosny

Ireneusz Krosny tworzy autorskie, pantomimiczne, spektakle komediowe. Siła jego sztuki pochodzi z dwóch źródeł. Po pierwsze jest to ogromna kreatywność. W swoich etiudach opowiada zarówno o historii jak i aktualnych przejawach życia społecznego i towarzyskiego, nie stroni od abstrakcji, absurdu. Każda z etiud posiada zaskakującą puentę i niesie w sobie jakieś przesłanie. Drugim źródłem siły jest oryginalny własny styl. Krosny wypracował oryginalną technikę poruszania się mima w grze komediowej. Jego technika jest przeźroczysta jak dykcja u aktora - czyni każdy ruch zrozumiałym, ale nie zwraca uwagi sama na siebie, daje widzowi poczucie łatwości pracy mima na scenie. Krosny nie stosuje makijażu, w szczególności nie stosuje pobielania twarzy. Występuje zawsze w czarnym, neutralnym kostiumie. Chicago Reader uzasadniając przyznanie wyróżnienia właśnie Ireneuszowi Krosny napisał: "Świeży, śmieszny, nie można mu się oprzeć"

Skecz

Artur Andrus

Obecność Artura Andrusa na scenie nie ogranicza się tylko do prowadzenia imprez kabaretowych. Potrafi sam układać dowcipy i piosenki i ponad godzinę bawić nimi publiczność. Jego humor to przede wszystkim codzienna obserwacja rzeczywistości i kolekcjonowanie absurdów, z których wcześniej nie zdawaliśmy sobie sprawy. Występ to przede wszystkim zbiór dziwnych i śmiesznych sytuacji, które przytrafiły się autorowi i jego znajomym. Wszystko poparte jest oryginalnymi „wycinkami życia” – plakatami, ulotkami, artykułami prasowymi, pismami urzędniczymi, które mimowolnie wywołują uśmiech. Dodatkową atrakcją jest zespół muzyczny, na żywo akompaniujący artyście przy piosenkach.

Skecz

Krzysztof Daukszewicz

W latach 1975-1978 Krzysztof Daukszewicz współtworzył kabaret Gwuść. W tym czasie zdobył wiele nagród i wyróżnień. W roku 1978 przeprowadził się do Warszawy, gdzie przez trzy lata pracował w kabarecie Na Pięterku, istniejącym przy Związku Polskich Autorów i Kompozytorów. W latach 1983-1986 tworzył, wraz z Januszem Gajosem kabaret Hotel Nitz, a w latach 1986-1990 współpracował z grupą Pod Egidą. Aktualnie występuje solo, najczęściej z gitarą i „Panem Hrabią”. Jego program jest na bieżąco aktualizowany o nowe wydarzenia, które potrafi skomentować w żartobliwy i zaskakujący sposób.

Skecz

Jerzy Kryszak

Któż nie zna Lecha Wałęsy, Andrzeja Leppera czy Adama Michnika w wykonaniu Jerzego Kryszaka! Jest mistrzem w naśladowaniu znanych osobistości i wkładania w ich usta ciekawych wypowiedzi. Jako satyryk pierwsze kroki stawiał w audycji radiowej Andrzeja Fedorowicza, a potem Marcina Wolskiego, „60 minut na godzinę”. W latach 1991-1993, wraz z Andrzejem Zaorskim i wspomnianym już Marcinem Wolskim redagował w TVP 1 „Polskie ZOO”. Obecnie prowadzi program „Mój pierwszy raz”, gdzie znani ludzie muszą wykazać się zaskakującymi umiejętnościami. Swoimi występami niejednokrotnie doprowadza publiczność do łez, jednak jego teksty nie dają się powtórzyć w formie dowcipu. Dlatego Jerzego Kryszaka trzeba zobaczyć na żywo, gdyż jest wybitną postacią polskiej sceny satyrycznej, ale jak sam mówi o sobie „nie-kabareciarzem”.

Skecz

Janusz Rewiński

Jeszcze na studiach występował w „Spotkaniu z Balladą” i w Piwnicy Pod Baranami. Następnie został na kilka lat zaangażowany do poznańskiego kabaretu Tey. W latach 80. pokazywał się na scenie w duecie z Bohdanem Smoleniem. Jednak prawdziwą sławę przyniosła mu rola prezesa – Miśka w telewizyjnym Kabarecie Olgi Lipińskiej. W latach 1998 – 2004, wraz z Krzysztofem Piaseckim prowadził program telewizyjny „Ale plama”, gdzie wykorzystał swoje doświadczenie w sejmie i bezlitośnie demaskował mechanizmy rządowe oraz obśmiewał słabości polityków.

Skecz